Ah, varlığında nasıl esriyorum! Şafak sökerken
Tutkuya belenmiş, yaslı çağırırım adını,
Gök, gölgelerden karalar kuşandığında
Ruhum taşkın bir ürperişle sana seslenir.
Sen saatlerime yön veren zamansın,
Zihnime yoldaşlık eden çıngısın,
Çünkü varlık bulmuş ne varsa sende düğümlenir:
Tutkum, umudum, dizelerim.
Hiçbir ezgi erişemez sesinin tınısına
Bana sevdanı döküp kendinden geçtiğinde,
İçindeki kıvancın adanmışlığını açığa vururken.
Sesinle yankılanır, bakışlarında kamaşırım,
Son soluğumu usulca teslim etmek isterim
Soluduğun havada yalım yalım savrularak.
¡Oh, cuál te adoro! Con la luz del día
Tu nombre invoco apasionada y triste,
Y cuando el cielo en sombras se reviste
Aún te llama exaltada el alma mía.
Tú eres el tiempo que mis horas guía,
Tú eres la idea que a mi mente asiste,
Porque en ti se concentra cuando existe,
Mi pasión, mi esperanza, mi poesía.
No hay canto que igualar pueda a tu acento
Cuando tu amor me cuentas y deliras
Revelando la fe de tu contento.
Tiemblo a tu voz y tiemblo si me miras,
Y quisiera exhalar mi último aliento
Abrasada en el aire que respiras.
(Gregorio Torres Nebrera (Ed.), Carolina Coronado: Poesías Completas, aktaran: Carolina Coronado Antolojisi, s. 144)
Carolina Coronado tarafından 1845 yılında kaleme alınan bu şiir, ilk kez 16 Temmuz 1849 tarihinde Heraldo de Madrid gazetesinde yayımlanmıştır. Bkz . Carmen Fernández-Daza Álvarez, La familia de Carolina Coronado, s. 384.
(Kaynak: Carmen Fernández-Daza Álvarez, La familia de Carolina Coronado, s. 396)
Samet Polat 