Yarın giyindiğim urbayı
yıkamadı benim çamaşırcım:
kendi otilya damarlarında çitilerdi onu,
kalbinden boşalan çağlayanda; ve bugün
sormayacağım kendime, ardımda
bıraktım mı diye adaletsizliğin bulanık çulunu.

  
   Artık sulara inen kimsenin kalmadığı şu saatte,
kılavuz çizgilerimin üzerinde yivleniyor
tüylenmeye duran keten; ve nöbetliğin üzerindeki
onca ne olacak benim bu hâlim eşyası,
hiçbiri bana ait değil artık
başucumda.
                                Onun iyeliğinde kaldılar,
esmer şefkatiyle perdahlanıp mühürlendiler.

   Ah bir bilsem dönecek mi;
bir bilsem, ruhumun çamaşırcısı
hangi yarın girecek
teslim etmeye bana yıkanmış çamaşırlarımı. Hangi yarın girecek
kıvançla, esmer işçi kirazı, elinden geldiğini,
bileğinin yettiğini kanıtlamanın coşkusuyla
                                —NASIL GÜCÜ YETMESİN Kİ!—
bütün kaosları mavileştirmeye ve ütülemeye.

---

Kaynakça

Vallejo, C. (1922). Trilce. Talleres Tipográficos de la Penitenciaría.

Bu sitede sunulan metin, fotoğraf ve benzeri tüm materyaller, yazarının özgün çalışması ve mülkiyetindedir; bu sebeple sahibinden yazılı onay alınmadan başka bir mecrada bütünüyle yayımlanması veya kullanılması mümkün değildir. İçeriklerden bir bölümün alıntılanması ise yalnızca, kaynağın açıkça belirtilmesi ve orijinal sayfaya aktif bir internet bağlantısı (link) verilmesi koşuluyla mümkündür. Kaynak gösterilmeksizin yapılan her türlü alıntı, izinsiz kullanım olarak kabul edilir ve yapılan alıntıların eserin bütününün yerini tutacak kapsamda olmamasına dikkat edilmelidir.